Mózgowe porażenie dziecięce

Przez pojęcie mózgowe porażenie dziecięce rozumie się niepostępujące zaburzenia czynności będącego w rozwoju ośrodkowego układu nerwowego, a zwłaszcza ośrodkowego neuronu ruchowego, powstałe w czasie ciąży, porodu lub w okresie okołoporodowym. Mózgowe porażenie dziecięce nie stanowi określonej, odrębnej jednostki chorobowej, lecz jest różnorodnym etiologicznie i klinicznie zespołem objawów chorobowych, a co się z tym ściśle łączy, także z różnym obrazem anatomoipatologicznym. Najżywszą dyskusję budzą tak zwane nabyte postaci mózgowego porażenia dziecięcego (a więc powstałe już po porodzie), ponieważ brak jest jasnego stanowiska w sprawie granicy wieku, w którym mogą się one ujawnić. Zespół ten zdaniem jednych autorów może objawiać się do pierwszego miesiąca życia, według innych do pierwszego roku życia (Kurland, 1957; Perlstein i wsp., 1964). Niektórzy autorzy podnoszą tę granicę do czwartego, a nawet do piętnastego roku życia (Swinyard i wsp., 1963), co jest oczywiście zwykłym nieporozumieniem, jeśli weźmie się pod uwagę definicję omawianego zespołu. Naszym zdaniem nie jest istotny wiek dziecka, w którym wystąpiły pierwsze objawy kliniczne, a najważniejszą sprawą jest powiązanie tych objawów w aspekcie etiologicznym z ciążą, porodem lub okresem okołoporodowym. Elementy te bowiem stanowią główną treść definicji mózgowego porażenia dziecięcego przyjętej po długotrwałych dyskusjach za obowiązującą w piśmiennictwie polskim na posiedzeniu Sekcji Neurologii Dziecięcej Polskiego Towarzystwa Neurologicznego w 1965 r. Ścisłe zredagowanie definicji stało się nakazem chwili wobec konieczności ujednolicenia używanych licznych pojęć, którymi się posługiwano. Fakt określania mózgowego porażenia dziecięcego „zespołem Littlea”, „paraliżem dziecięcym” lub wielu innymi jeszcze nazwami wywołał nie tylko ogólne nieporozumienia terminologiczne, ale ogromnie utrudniał opracowania statystyczne dotyczące omawianego zagadnienia. Mózgowe porażenie dziecięce jest odpowiednikiem używanego w piśmiennictwie angielskim określenia „cerebral palsy”, lub „Diplegia spastica in-fantilis (Little)”, w języku niemieckim „Zentrale Kinderlahmung”, „Infantile Zerebralparese”.

Źródło: 

  1. Staw skokowy
  2. Dziecko niepełnosprawne ruchowo : praca zbiorowa. Cz. 3, Wychowanie
    i nauczanie dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym / pod red. Ewy Mazanek. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1998

  3. Witamina A

Na bóle stawów Synocrom forte pomoże!

Jeśli bolą Cię stawy lub masz inne dolegliwości ze stawami naprawdę polecam zastrzyki synocrom forte.

Jak dla mnie najlepszy produkt na rynku, dwa zastrzyki wystarczyły aby przestało boleć.

SynoCrom forte

 

 

 

 

 

 

 

 

Krótki opis i specyfikacja:

Synocrom Forte jest najnowszym dziełem firmy Cromapharma. Jako jedyny na rynku zawiera 2%, łagodnie stabilizowany kwas hialuronowy.

Stężenie: 20mg/ml (2%) kwas hialuronowy
Zródło: Proces biofermentacji
Masa cząsteczkowa: 2,1 mln daltonów
Lepkość dynamiczna: 100-300 mPa.s (przy 350 HZ)
Osmolarność: 280-330 mOsmol/kg
pH: 6,8-7,6
Skłąd: Hialuronian sodu, kwas cytrunowy, wodorofosforan dwusodowy, chlorek sodu, woda do iniekcji
Objętość: 2,0 ml

Ja swój synocrom forte kupiłam w aptece mamzdrowie, polecam, zakupy szybko i z darmową dostawa.

Jak klasyfikuje się białka osocza?

Białkiem osocza nazywamy białko, którego najwyższe stężenie występuje w osoczu i które spełnia swoje funkcje w osoczu, a nie w organach docelowych.

Większość białek osocza stanowią glikoproteiny, w których zawartość węglowodanów wynosi pomiędzy 10 a 25%. Albumina, a-amylaza, CRP, P-2-mikroglobulina i kilka innych białek osocza nie wykazuje cech glikozylacji.

Punkt izoelektryczny większości białek osocza znajduje się w zakresie kwaśnego pH,
to znaczy, że gdy zostaną poddane elektroforezie w środowisku zasadowego buforu,
migrują w kierunku anody.

Z punktu widzenia klinicznego i patobiochemicznego celowa jest klasyfikacja białek w oparciu o ich funkcję; swoiste białko może więc wystąpić w kilku grupach.

Wyróżniamy następujące grupy białek:

  • Białka transportowe

  • Dodatnie białka ostrej fazy

  • Ujemne białka ostrej fazy

  • Dopełniacz i czynniki krzepnięcia

  • Enzymy

  • Antyenzymy (inhibitory proteaz)

  • Proteohormony

  • Immunoglobuliny

  • Białka, których funkcje nie zostały do końca poznane (np. a-1 – kwaśna glikoproteina)

Fizjologiczną funkcją białek osocza jest utrzymanie koloidalnego ciśnienia osmotycznego. Pełnią też one rolę transportową np. dla lipidów, produktów metabolizmu, hormonów, leków i pierwiastków śladowych.

Niektóre białka osocza działają również jak enzymy, immunoglobułiny pełnią rolę przeciwciał. Składniki dopełniacza oraz CRP odgrywają dużą rolę w odporności nieswoistej głównie w przypadku infekcji bakteryjnych. Równowaga pomiędzy czynnikami krzepnięcia, jego inhibitorami i fibrynogenem jako podstawowym substratem skrzepu zapewnia płynność krwi oraz szybką i trwałą hemostazę w przypadku urazu.

Źródło staw biodrowy.

Zabawki dla niemowlaka

Dobra zabawka manipulacyjna to taka, która jest dość uniwersalna i można jej różnorodnie użyć, jak np. wózek z klockami. Można go bardzo twórczo wykorzystać w czasie ciaży. Klocki można z niego wysypać, postukać nimi, a potem tworzyć z nich budowle. Zabawki powinny zaspokajać różne potrzeby dziecka. Potrzebę bycia sprawcą, zaspokoić może zabawkowy telefon – coś nacisnę, i mam efekt w postaci dźwięku. Na potrzebę czułości w czasie ciaza odpowie miękka, lekka przytulanka.

Około dziewiątego miesiąca życia dziecko odkrywa przestrzeń i ruch. W tym okresie życia najlepsze są zabawki pobudzające do ruchu, np. auta do prowadzania po dywanie. Wtedy jest też dobry czas na klocki. Ich łączenie świetnie rozwija rączki. Powstaną pierwsze dziecięce budowle, tylko po to,by za chwilę zostać zburzone. Zabawka, by spełniała swoje funkcje, czyli sprawiała przyjemność i rozwijała, może wyprzedzać możliwości, a tym samym zainteresowania dziecka o krok, nie więcej. Zbyt poważna zabawka zostanie odrzucona. Zabawki, które są pozytywnie ^gr zaopiniowane przez Instytut Matki i Dziecka , mają na opakowaniu zaznaczoną kategorię wiekową nie tylko ze względu na bezpieczeństwo, ale i możliwości dziecka. Jednak najlepszym recenzentem zabawki będzie sam zainteresowany, czyli maluch. Dlatego rodzice powinni obserwować dziecko podczas zabawy. Pod koniec pierwszego roku życia bardzo ciekawe są dla dzieci atrybuty dorosłości – zwykłe przedmioty, które sprawiają dzieciom dużo radości. Nawet najbardziej kolorowy bębenek nie jest wtedy lepszy od garnka, pokrywki i łyżki. Rodzice śmiało mogą pozwolić dziecku na zabawę naczyniami, ale tylko metalowymi, nigdy szklanymi, nawet „nietłukącymi się”. Taka zabawa rozwija wyobraźnię dziecka i daje pole dla jego inwencji. Podobnie jest z zabawkami, które rodzice mogą zrobić dla dziecka. Grzechotka z dobrze zakręconej i zabezpieczonej butelki z ryżem i grochem lub kolorową wodą zachwyci niemowlaka. Podobny zachwyt u starszego dziecka wzbudzi zabawa pacynką ze skarpety, która zrobiona specjalnie dla niego przez mamę, może stać się niezwykle ważna. Starsze dziecko również chętnie „zamieszka” we własnoręcznie ozdobionym domku, który rodzice zrobili z dużego kartonu np. po telewizorze. Taka wspólna rodzinna zabawa sprawi przyjemność wszystkim domownikom. Pokaże dziecku, że rodzice mają dla niego czas, że potrafią pomagać mu w tak ważnej sprawie, jaką dla niego jest zabawa, nie ograniczając się tylko do zdjęcia zabawek z półki. Bo żadna, nawet najpiękniejsza i najbardziej kolorowa zabawka, nie zastąpi dziecku kontaktu z rodzicem.

Jak sprawdzić czy dziecko słyszy

Możesz sprawdzić słuch dziecka już w pierwszych dniach jego życia. Na głośne dźwięki maluch reaguje zwykle odruchem Moro (nagle rozkłada rączki, prostuje ciałko, szeroko otwiera oczy). Uwaga! Taki test najlepiej przeprowadzić przed karmieniem, gdy dziecko jest rozbudzone. 4-miesięczny malec odwróci już główkę, jeśli z tyłu lub z boku usłyszy dźwięk, np. dzwoneczka. Jeśli masz wątpliwości, czy Twoje dziecko dobrze słyszy, jak najszybciej zgłoś się do laryngolog lub audiologa. Jeżeli to konieczne, trzeba założyć dziecku aparat słuchowy, co w połączeniu z rehabilitacją da maluchowi szansę nauki mowy.

Jak ćwiczyć jogę

Joga to starożytna nauka pomagająca pomyślnie i z łatwością przejść przez życie. Nie jest to religia, to bardziej filozofia pomagająca zjednoczyć umysł i ciało. Integruje wszelkie aspekty ludzkiego życia – naturę fizyczną, mentalną, emocjonalną, duchową.

W świecie współczesnym joga przenika do kultury zachodniej, niejednokrotnie pomagając medycynie i coraz częściej gości w klubach fitness jako rewelacyjny sposób odstresowania się a także wzmocnienia ciała.

Ćwiczenie jogi przynosi wiele gości zarówno w sferze umysłowej jak i fizycznej. Ćwiczenia poprzez integrację z oddechem wydłużają i rozciągają każdy mięsień, a odpowiedni dobór asan (pozycji jogi) pomaga radzić sobie z bólem, przynosi ulgę w migrenie, bólach stawów, astmie, jak również pomaga pozbyć się stresu i napadów paniki.

Jogę można ćwiczyć wszędzie, w grupie lub w samotności, wystarczy tylko spokojne miejsce i wygodne, niekrępujące ruchów ubranie. Zaczynając należy pamiętać o prawidłowej postawie- stajemy prosto, patrząc prosto przed siebie skupiamy wzrok, ciężar ciała rozłożony jest równomiernie na obie stopy, głowa jest wyprostowana i ułożona pośrodku ciała a barki opuszczone. Otwieramy klatkę piersiową tak jakbyśmy chcieli by była szersza, kilkakrotnie oddychamy głęboko skupiając się na sobie i wyciszając umysł. Następnie klękamy na podłodze rozluźniając przy tym ręce po czym siadamy „po turecku”. Prostujemy plecy starając się wydłużyć kręgosłup.

Pierwszym elementem nauki jogi jest nauka prawidłowego oddychania. W jodze oddycha się przez nos, używając przepony. Siedząc już „po turecku” połóżmy lewą dłoń na splocie słonecznym, skoncentrujmy się by wtłaczać powietrze w dół, przy wdechu brzuch powinien się powiększać, przy wydechu natomiast zmniejszać. Kciuk i palec wskazujący prawej dłoni łączymy. Teraz małym palcem prawej ręki zamykamy sobie przeciwne nozdrze i przez 10 sekund oddychamy tylko prawym. Po 10 sekundach zmiana. Po takiej chwili oddychania jesteśmy skupieni i wyciszeni i gotowi do przystąpienia do Powitania Słońca (jest to sekwencja 19 ruchów, wykorzystywana jako rozgrzewka. Nie wykonuje się żadnych gwałtownych ruchów a przejście pomiędzy poszczególnymi figurami jest płynne i spokojne. Powitanie Słońca w połączeniu z prawidłowym oddychaniem doskonale rozciąga i wzmacnia mięśnie oraz pobudza organizm).

Zobacz:

http://mamzdrowie.pl/tematy/joga/

http://www.eduteka.pl/temat/Joga

Ranking stomatologów

Na stan ząbków dziecka, proces ząbkowania, podatność na próchnicę, ma wpływ zdrowie i dieta matki w okresie ciąży.
Na pewno w prawidłowym rozwoju ząbków przeszkadza zbyt częste i długotrwałe używanie smoczka oraz ssanie kciuka. Bardzo szkodliwe jest picie słodkich napojów przez butelkę, ponieważ sprzyja tzw. próchnicy butelkowej. Niekontrolowane ssanie smoczka sprzyja rozwojowi wad zgryzu. Aby tego uniknąć, dziecko należy jak najszybciej uczyć pić z kubeczka i już w drugim półroczu życia dziecka, warto je odzwyczaić od smoczka. Starszemu dziecku można dać w zamian do ssania skórkę od chleba.

Należy udać się do lekarza, gdy ząbki rosną krzywo, gdy zachodzą na siebie lub gdy w momencie ukończenia 1 roku życia, nie widać jeszcze ani jednego ząbka.
Mleczaki różnią się od zębów stałych, są słabsze, słabiej zmineralizowane. Jeśli dziecko utraci je zbyt szybko, prawdopodobnie szczęka i żuchwa nie rozwiną się prawidłowo. Jeśli stałe zęby nie będą miały dość miejsca, powstanie wada zgryzu. Jeśli się jej stosunkowo szybko nie zapobiegnie poprzez operację lub noszenie aparatu ortodontycznego, twarz może ulec deformacji.

Kiedy należy po raz pierwszy udać się z dzieckiem do dentysty? Stomatolodzy zapraszają do gabinetu już niemowlęta. Oczywiście nie wykonują wówczas żadnych zabiegów, a jedynie sprawdzają czy ząbki rosną prawidłowo, czy nie ma zagrożenia próchnicą. Wizyty takie należy powtarzać co 3-6 miesięcy.

Jeżeli mleczakom grozi próchnica, dobry stomatolog powinien ochronić je poprzez lakowanie lub lakierowanie. Jeżeli próchnica już się wdarła, stomatolog może przeprowadzić tzw. lapisowanie – które zapobiega rozwojowi próchnicy. Rozwojowi próchnicy sprzyja przede wszystkim cukier, napoje słodkie, słodycze.